«دانشِ کیهان» (Space science) واژهای است دربارهِ آن دسته از کاوشهای کیهانی که با موشکها، ماهوارهها، شاتلهای باسرنشین و بیسرنشین انجام میشوند.
این دانش دربارهِ بررسیِ هم چیز در بیرون از زمینِ ما است؛ از لایههای میانیِ اَتمُسفِر در ۵۶ کیلومتریِ زمین گرفته تا پایان جهانِ هستی جایی در تریلیاردها تریلیارد سالِ نوری دورتر از ما!
دانشِ کیهان و ستارهشناسی مرزهایی همسان دارند. شاید بهتر باشد که ستارهشناسی را دانشِ بررسی اجرامِ آسمانی و ریشهِ آنها، جابهجایی و ساختارِ آنها بدانیم، و دانشِ کیهان و تکنولوژیها در زمینه کیهاننوردی را ابزاری که ستارهشناسی را انجامشدنی میکند.
برای نمونه، تا پیش از ساختِ موشکها هیچکسی نمیتوانست باور کند که در آینده بزرگترین تلسکوپها نه در کوههای بلند که در بیرون از زمین خواهند بود و دانشمندان نه در زمین که بیرون از زمین زندگی خواهند کرد، گاه چند ماه یا بیشتر.
نخستین موشک
از آن هنگام که نخستین مردمانِ زمین شیفتهِ شگفتیهای آسمانِ شب شدند همیشه در پِیِ آن بودند تا به آن مرزهای دستنیافتنی راهی پیدا کند.
پیش از ساختِ نخستین موشکها، اندیشههای کسانی همچون دانشمندِ روس «کُنستانتین سیولکوفسکی» (Konstantin E. Tsiolkovsky) و پس از آن «رابرت گُدارد» (Robert H. Goddard) راهگشای این آرزوی دستنیافتنی شدند.
در سال ۱۹۰۳ میلادی دانشمند روس «کنستانتین سیولکوفسکی» نوشتهای با نامِ «کاوشِ کیهان با موادِ واکنشپذیر» نوشت. او در نوشتهِ خود روشِ ساختِ موشکِ سرنشینداری که با سوختِ مایع میتوانست به بیرون از زمین فرستاده شود را پیشنهاد داد.
۲۳ سال پس از آن در سالِ ۱۹۲۶ میلادی، فیزیکدانِ آمریکایی «رابرت گُدارد» نخستین موشکِ سوختِ مایع را با موفقیت تا ۱۴ متر به هوا پرتاب کرد که برای آن زمان جهشی خیرهکننده بود!
چهار سال پس از آن، او موشکی دیگر ساخت که تا سه کیلومتر به هوا برمیخاست. این نقطهِ آغازِ ساختِ موشکهای بزرگتر و توانمندتر بود.
کاربر گرامی،
برای خواندن این آموزش نیاز به نامنویسی و یا ورود به بخش دانشآموزان دارید.